logo

fb youtube rss

Σύνδεση



Σχόλια του Μ. Καλόπουλου περι του λεγομένου Αγίου φωτός.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ

Θρύλος ή πραγματικότητα το Άγιον Φως

Άρθρο του Μέγα πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού Πατριαρχείου

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΕΤΣΗ – (ΤΟ ΒΗΜΑ 21/4/2006)

«Ο Πατριάρχης δεν προσεύχεται για την διενέργεια θαύματος».

«το ουρανόθεν Άγιο Φώς, δεν ειναι παρα ένας θρύλος»

«ο Πατριάρχης ανάβει την λαμπάδα του από την ακοίμητη κανδήλα»

Η επικείμενη εορτή του Πάσχα ξανάφερε στο προσκήνιο το θέμα της αφής του Αγίου Φωτός. Σε συνδυασμό μάλιστα με τις φημολογούμενες προθέσεις του καθηρημένου πρώην Πατριάρχου Ιεροσολύμων Ειρηναίου να κάνει δυναμική κάθοδο στον Πανάγιο Τάφο το Μέγα Σάββατο και με την ανοχή, αν όχι την στήριξη, του Ισραήλ να προεστεί της τελετής του Αγίου Φωτός. Ας ελπίσουμε ότι πρόκειται για φήμες και δεν θα ξαναγίνουμε μάρτυρες φαιδροτήτων που θα ερεθίσουν κόσμο και θα ταράξουν την γαλήνη των ημερών.

Τα τεκταινόμενα στην Ιερουσαλήμ και ο κίνδυνος να πολιτικοποιηθεί μια βασική για την πίστη μας λειτουργική πράξη, δίνουν πλέον στην Εκκλησία την μοναδική ευκαιρία να άρει το πέπλο μυστηρίου που καλύπτει μέχρι σήμερα τα σχετικά με την αφή του Αγίου Φωτός, διαφωτίζοντας τους πιστούς όσον αφορά το θεολογικό υπόβαθρο και τον συμβολισμό της ωραίας και ευφρόσυνης αυτής τελετής, και εξηγούμαι.

Υπάρχει, αιώνες τώρα, διάχυτη η πεποίθηση στον ευσεβή μεν, αλλά θεολογικά και λειτουργικά απαίδευτο ορθόδοξο πιστό, που ψάχνει για «θαύματα» προκειμένου να πληρώσει το πνευματικό του κενό, ότι κατά την τελετή αφής το Άγιον Φως κατέρχεται θαυματουργικά «ουρανόθεν» για να ανάψει την λαμπάδα του Πατριάρχου.

Όπως όμως αναφέρει ο διαπρεπείς καθηγητής Κωνσταντίνος Καλοκύρης στο περισπούδαστο σύγγραμμά του «Το Αρχιτεκτονικό Συγκρότημα του Ναού της Αναστάσεως Ιεροσολύμων και το Θέμα του Αγίου Φωτός» πρόκειται για έναν θρύλο, ο οποίος καλλιεργήθηκε στους Άγιους Τόπους μετά την εισβολή των σταυροφόρων και μέσα στα πλαίσια της διαμάχης Ορθοδόξων Λατίνων και Αρμενίων, που ο καθείς διεκδικούσε δι’ εαυτόν το προνόμιο του «λαμβάνειν εξ ουρανού» το ανέσπερο Φως!

Η ευχή την οποία αναπέμπει ο Πατριάρχης προ της αφής μέσα στο Ιερό Κουβούκλιο είναι σαφέστατη και δεν επιδέχεται καμιά παρερμηνεία. Ο Πατριάρχης δεν προσεύχεται για την διενέργεια θαύματος. Απλώς «αναμιμνήσκεται» της θυσίας και της τριημέρου Αναστάσεως του Χριστού και απευθυνόμενος σ’ Αυτόν λέγει: «εκ του επί τούτον τον φωτοφόρον σου Τάφον εκκαιομένου φωτός ευλαβώς λαμβάνοντες, διαδίδομεν τοις πεστεύουσιν εις σε το αληθινόν φως, και δεόμεθά σου όπως αναδείξεις αυτό αγιασμού δώρον...» Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ο Πατριάρχης ανάβει την λαμπάδα του από την ακοίμητη κανδήλα που βρίσκεται πάνω στον Πανάγιο Τάφο. Όπως ακριβώς πράττει ο κάθε Πατριάρχης και ο κάθε κληρικός την ημέρα της Λαμπρής, όταν παίρνει Φως Χριστού από την ακοίμητη κανδήλα που βρίσκεται υπεράνω της συμβολίζουσας τον Τάφο του Κυρίου Αγίας Τράπεζας.

Το μυστήριο όμως που καλλιεργήθηκε γύρω από το τελετουργικό της αφής του Αγίου Φωτός και οι λαϊκές περί αυτού αντιλήψεις στις μέρες μας συνετέλεσαν στην οικειοποίηση και εκμετάλλευση από έξω εκκλησιαστικούς κύκλους της άκρως συμβολικής και κατανυκτικής αυτής λειτουργικής πράξεως της Εκκλησίας μας. Ο λόγος για την διαπόμπευση του Αγίου Φωτός με την οργανωμένη αεροπορική μεταφορά του στον ελλαδικό χώρο, συνοδεία κυβερνητικών παραγόντων, τιμητικών αγημάτων, ευζώνων και προσκόπων (και φυσικά τηλεοπτικών συνεργείων!), προκειμένου όπως ο νεοέλληνας γιορτάσει «αυθεντικό ελληνικό Πάσχα». Ωσάν οι πρόγονοί μας να μη γιόρταζαν Ανάσταση Χριστού προτού εφευρεθεί το αεροπλάνο! Ή ωσάν οι ανά τα πέρατα της οικουμένης Ορθόδοξοι να μην εορτάζουν Πάσχα Κυρίου, μια και η Ολυμπιακή δεν «πετά» ως τις χώρες τους!

Επέστη όμως καιρός να τερματισθεί ο διασυρμός των Θείων. Είναι δε σόλοικο και αποτελεί και αποτελεί ασέβεια το να αποδίδει κανείς «τιμές Αρχηγού Κράτους» στο Άγιον Φως, το οποίο προέρχεται από τον τάφο εκείνου που δήλωσε ότι «η Βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου»

 

Μέγας πρωτοπρεσβύτερος  ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ   

ΤΟ ΒΗΜΑ 21/4/2006

..............................................................................................

15/05/2006

Αγαπητέ κε Καλόπουλε,

Με αφορμή την πρόσφατη τηλεφωνική μας επικοινωνία, σας αποστέλλω στοιχεία που άντλησα από τα βιβλία « ΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ - ΑΝΤΙΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ» του π. Γ. Δ. Μεταλληνού (Εκδόσεις ΚΑΤΟΠΤΡΟ - ΙΣΤΟΡΗΤΗΣ, 2001) και «ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ» του Κ.Δ. Καλοκύρη (UNIVERSITY STUDIO PRESS, 1999) τα οποία δίνουν μια εντελώς διαφορετική διάσταση στην διαμάχη γύρω από την φύση του φωτός του Παναγίου Τάφου.

Ο π. Μεταλληνός στο βιβλίο του συμπυκνώνει και σχολιάζει κυρίως ανέκδοτα έργα υπέρμαχων αλλά και αρνητών της θεωρίας του θαύματος, τα οποία και αναδημοσιεύει αυτούσια. Ορισμένα επιχειρήματα -τόσο υπέρ όσο και κατά- τα αξιολογεί με προσεχτικούς, μετριοπαθείς χαρακτηρισμούς όπως «ευλογοφανές», «εύστοχο» ή «ορθό», ενώ άλλα τα αφήνει ασχολίαστα.

Αυτό ωστόσο που αν μη τι άλλο εντυπωσιάζει είναι η έμμεση πλην σαφής παραδοχή του π. Μεταλληνού ότι το φώς που εμφανίζεται κάθε Μ. Σάββατο στα Ιεροσόλυμα δεν κατέρχεται εξ ουρανού, αλλά έχει φυσική προέλευση, είναι δε άγιο γιατί εξάγεται από τον Πανάγιο Τάφο!

Παραθέτοντας σχετικά αποσπάσματα από το βιβλίο «του σεβαστού μου διδασκάλου, γνωστού αρχαιολόγου και άριστου γνώστη του Χώρου της Ορθόδοξης Λατρείας, καθηγητή και ακαδημαϊκού κ. Κωνσταντίνου Καλοκύρη» (σελ. 27), όπου προς κατανόηση της φύσης και της έννοιας του φωτός ο αναγνώστης παραπέμπεται στην κατά την Τελετή αναγινωσκόμενη δεητική ευχή (σελ. 32), ο π. Μεταλληνός γράφει αυτολεξεί:

«Ο κ. Καλοκύρης δίνει -και ορθά- ιδιαίτερη έμφαση στη ευχή, πού είναι πράγματι το ‘‘κλειδί” για την κατανόηση της Τελετής και την τεκμηρίωση της φύσεως του ‘‘Αγίου Φωτός”. Ορθά δε συμπεραίνει ότι ‘πουθενά δεν γίνεται λόγος (ούτε καν υπαινιγμός) περί ‘‘άνωθεν κατερχομένου αΰλου Φωτός” κατά τη στιγμή εκείνη, αλλά νοείται μόνο φως φυσικό, που ανάβεται στην ανάμνηση του Αναστάντος Χριστού» (σελ. 33).

Ο π. Μεταλληνός με το συγκλονιστικό αυτό σχόλιο (verba volant scripta manent) ο π. Μεταλληνός συντάσσεται όχι μόνο με την θέση του κ. Καλοκύρη, αλλά στον πυρήνα της και με αυτήν του Στ. Καραθεοδωρή, «ιατρού, κορυφαίου στελέχους του φαναριώτικου κύκλου και συγγραφέα σημαντικών φιλολογικών και θεολογικών έργων, ο οποίος θεωρούνταν από την Μεγάλη  Εκκλησία θεολογική αυθεντία» (σελ. 131-132).

Ο Καραθεοδωρής: στο ανέκδοτο έργο του: «ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΣ» (1832-1836) ενώ ασκεί κριτική στον Κοραή για την πολεμική του κατά των Ιεροσολυμίτων Πατριαρχών, στο ζήτημα του Αγίου Φωτός δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: «εκράτησεν έθος ανάπτεσθαι φως επί του αγίου τάφου και απ’ αυτό άλλα φώτα  πανηγυρικά» (σελ. 369 - 370), «το εν Ιερουσαλήμ Άγιον φως ουδείς των πατριαρχών, των αρχιερέων, των ιερέων, των εκκλησιαστικής διδασκαλίας μετόχων, ως ουδέ οι πλείους  των τυχόντων πιστεύουσι θαυματουργικό» (σελ. 379), «Αλλά διατί το λέγουσιν Άγιον Φως; Διότι ανάπτεται επί τον άγιον τάφον, και οι πιστοί ευλαβώς το λαμβάνουσιν, αλλ’ η ευλάβεια αυτή μεταπεσούσα εις δεισιδαιμονίαν διά την των πολλών αμάθειαν ισχυροποίησε μεταξύ των απλουστέρων αδελφών και τον λόγον, ον προλαβόντως διέδωκαν οι Φραγκοπαπάδες ανέκαθεν, ότι διά θαύματος άπτεται φως» (σελ. 381), «Το φως, λοιπόν, ουδ’ άλλην αγιότητα έχει, ει μη ότι ανάπτεται εις τον τάφον του Κυρίου, καθ’ ην ημέραν ετελέσθη το μέγα μυστήριο της αναστάσεως» (σελ. 388)

Νικηφόρος Θεοτόκης:

Λαμβάνοντας δε υπ’ όψιν και την κατηγορηματική διαβεβαίωση του αρχιεπισκόπου Νικηφόρου Θεοτόκη το 1800 ότι το φως δεν είναι θεόπεμπτο αλλά ανάβεται από τον Πατριάρχη και εν συνεχεία μεταδίδεται στους πιστούς ως αγιασμένο, χωρίς η εκκλησία να μπορεί να θεραπεύσει «την του χύδην λαού υπόληψιν» (λόγος για τον οποίο και σιωπά μια και ούτως η άλλως «ουδεμίαν επιφέρει βλάβην η τοιαύτη υπόληψις»).

Η μαρτυρία της Αιθερίας (385 μ.Χ.)

Το ίδιο συμπέρασμα βγαίνει και από την (πλαστή ή όχι) μαρτυρία, της Αιθερίας το 385 μ.Χ. η οποία γράφει: «κατά την δεκάτη ώρα, ανάβουν όλους τους λύχνους και τα κηρία, πράγμα που κάνει μια εξαιρετική φωτοχυσία. Αλλά  το φως με το οποίο ανάβουν αυτά δεν το φέρνουν απ’ έξω αλλά προέρχεται από το εσωτερικό  του σπηλαίου όπου νυχθημερόν καίει λύχνος». Μια τέτοια δήλωση δεν μπορεί παρανοηθεί!

Ο  π. Μεταλληνός χαρακτηριστικά αποστασιοποιείται από την συλλογιστική της κατ’ οικονομίαν σιωπούσης Εκκλησίας και δηλώνει ότι προτιμά «τους ‘‘αθέους” που απορρίπτουν διαρρήδην κάθε περίπτωση θαύματος στο θέμα του ‘‘Αγίου Φωτός”, από την για οποιονδήποτε λόγο απόκρυψη της αλήθειας ». Μιάς αλήθειας την οποία ωστόσο η Εκκλησία κατά τον κ. Καλοκύρη τελικά ομολογεί με την Ευχή έστω που διαβάζεται κατά την Τελετή του Μ. Σαββάτου (σελ. 34) . 

Η εν λόγω ευχή είχε δημοσιευθεί το 1933 και αναδημοσιεύτηκε  -κατά τον π. Μεταλληνό «ασφαλώς όχι χωρίς λόγο » - το 1967 στο περιοδικό του Πατριαρχείου «Νέα Σιών» . Στο βιβλίο του «ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ» ο κ. Καλοκύρης την παραθέτει αυτούσια και την αναλύει  διεξοδικά (σελ. 222-227) καταλήγοντας στο συμπέρασμα που όπως προαναφέραμε ασπάστηκε  και ο π. Μεταλληνός, ότι δηλαδή το Φως ανάβει με φυσικό τρόπο, έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα και η (αδιαμφισβήτητη) αγιότητά του συνίσταται στο γεγονός ότι προέρχεται από τον Πανάγιο Τάφο.

Να όμως μερικά από τα επίμαχα σημεία της ευχής στα οποία ο αναγνώστης προτρέπεται να εστιάσει την προσοχή του:

«μνείαν   ποιούμεθα και της εν Άδου καθόδου σου, […] τη αστραπή της σης θεότητος φωτός πληρώσας τα καταχθόνια. Όθεν […] κατά τούτο το υπερευλογημένον Σάββατον […] σε το όντως ιλαρόν και εφετόν φως εν τοις καταχθονίοις θεϊκώς  επιλάμψαν,  εκ τάφου δε θεοπρεπώς αναλάμψαν αναμιμνησκόμενοι, φωτοφάνειαν ποιούμεθα, σου την προς ημάς συμπαθώς γενόμενην  θεοφάνειαν, εικονίζοντες...

Δια τούτο, εκ του επί τούτον τον φωτοφόρον σου Τάφον ενδελεχώς και αειφώτως εκκαιομένου φωτός ευλαβώς λαμβάνοντες,  διαδιδόαμεν τοις πιστεύουσιν εις σε το αληθινό φως και παρακαλούμεν και δεόμεθά σου, Παναγιότατε Δέσποτα, όπως αναδείξης αυτό αγιασμού δώρον και πάσης θεϊκής σου χάριτος πεπληρωμένον, διά της χάριτος του Παναγίου και φωτοφόρου Τάφου σου... Αμήν.»

Όπως επισημαίνει ο κ. Καλοκύρης «η ευχή είναι πολύ διαφωτιστική». Πουθενά δεν  γίνεται λόγος (ούτε καν υπαινιγμός) γιά θαυματουργικά εμφανιζόμενο φως, «αλλά νοείται μόνο φως φυσικό, που ανάβεται στην ανάμνηση του Αναστάντος Χριστού, του αληθινού φωτός του Κόσμου». Εις ανάμνηση λοιπόν του θαύματος εκείνου, ο πατριάρχης δημιουργεί -ο ίδιος- εμφάνιση φωτός, εικονίζοντας έτσι την θεοφάνεια του Χριστού που βίωσαν οι άνθρωποι. «Και η Ευχή […] προχωρεί και εξηγεί το από πού παίρνεται το φως για να ανάψουν οι λαμπάδες και, στη συνέχεια,  να μεταδοθεί στους πιστούς. Και είναι ο τόπος αυτός ο άγιος Τάφος και πηγή του φωτός το οποίο ευλαβώς λαμβάνει ο Πατριάρχης, είναι η ιερή λυχνία πού ΣΥΝΕΧΩΣ και πάντοτε καίει εκεί».

Ολοκληρώνοντας την ανάλυση του ο κ. Καλοκύρης τονίζει με ιδιαίτερη έμφαση «τη λέξη ‘‘αναδείξεις” η οποία δηλώνει καθαρά ότι το φως (όχι μόνο δεν είναι ουρανόπεμπτο, αλλά) δεν έχει ακόμα αναδειχθεί ιδιαίτερον ‘‘αγιασμού δώρον” […] Εάν όμως, με άλλα λόγια, το φως ήταν ουρανόπεμπτο, τότε δεν θα παρακαλούσε ο Πρωθιεράρχης όπως το αναδείξει ο Θεός. Και  πώς θα γίνει αυτή η ανάδειξη; Επεξηγεί η ευχή: Διά της χάριτος του Παναγίου Τάφου» .

Προς επίρρωσιν της ερμηνείας αυτής ο κ. Καλοκύρης παραπέμπει «στις ευχές του Μεγ. Αγιασμού των Θεοφανείων (όπως γίνει το ‘‘ύδωρ αγιασμού δώρον και […] αναδηχθείναι αυτό αποτρόπαιον…”), και της ευχής για την μετουσίωση των Τ. Δώρων στην Λειτουργία του Μ. Βασιλείου (δέεται ο ιερέας όπως ο Θεός τα Τίμια Δώρα ‘‘ευλογήσαι, αγιάσαι και αναδείξαι”). Λοιπόν ‘‘αγιάσαι και αναδείξαι” έχουμε σε αυτές τις ευχές, όπως ακριβώς και στην ευχή του αγίου φωτός» .

Το βιβλίο του κ. Καλοκύρη αλλά και αυτό του π. Μεταλληνού προσφέρει όμως μεταξύ άλλων και δύο ακόμα ενδιαφέροντα στοιχεία :

 

α.  Η πρώτη μαρτυρία για το φως ως θεόπεμπτο πιθανότατα δεν είναι αυτή του Βερνάρδου το 870 μ.Χ. . Σύμφωνα με τον Μοσχέμιο ήδη τον 8ο αιώνα ο Πρεσβύτερος Οθμάρος από το Πουατιέ είδε το υπερφυσικό φως με τα ίδια του τα μάτια.

Η μαρτυρία της Αιθερίας ωστόσο (πλαστή ή όχι) που ενίοτε μνημονεύεται ως απόδειξη της αδιάλειπτης εμφάνισης του θαύματος ανά τους αιώνας, σε καμία περίπτωση δεν περιγράφει το φως ως υπερφυσικό.

Άνευ αντικειμένου είναι επίσης η αναφορά του Ιωάννη του Δαμασκηνού (κάθισμα Όρθρου, του πλαγίου δ´ ήχου της Παρακλητικής) και κατ’ επέκταση κι αυτή του Γρηγορίου Νύσσης (Περί της Αναστάσεως του Χριστού, ΛΟΓΟΣ Β´), πρώτον επειδή η σύνδεσή τους με το Άγιο Φως είναι «τραβηγμένη από τα μαλλιά», κυρίως δε επειδή στο σχετικό ευαγγελικό εδάφιο (Λουκάς, ΚΔ. 9-12) όπως και εσείς είχατε επισημάνει στο βιβλίο σας «ΘΑΥΜΑ  ή ΑΠΑΤΗ», δεν γίνεται πουθενά λόγος περί φωτός, η έκπληξη δε του Πέτρου προέρχεται όπως αβίαστα προκύπτει, από την θέα του άδειου σαβάνου.

Η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς περί φωτός στην εν λόγω ευαγγελική περικοπή ωστόσο, δεν παρασιωπείται ούτε από τον ιεροδιδάσκαλο Γαβριήλ και κατ’ επέκταση ούτε και από τον π. Μεταλληνό. Το επιχείρημα όμως του Γαβριήλ ότι εφόσον ο Πέτρος έφτασε στον τάφο «σκοτίας έτι ούσης» και μολαταύτα μπόρεσε να διακρίνει τα «οθόνια κείμενα μόνα», θα πρέπει λογικά να υπήρχε κάποια άλλη πηγή φωτός που δεν προερχόταν από τους Αγγέλους, είναι σαθρό, διότι όπως εύστοχα επισήμανε ο Αγιορίτης Αρχιμανδρίτης Προκόπιος Δενδρινός περί το 1833, το Ευαγγέλιο δεν λέει ότι ο Πέτρος ήταν αυτός που έφθασε στο μνημείο «σκοτίας έτι ούσης», αλλά η Μαγδαληνή. Εκτός αυτού μέχρι να ειδοποιηθεί ο Πέτρος και να μεταβεί κι αυτός με τη σειρά του στον τάφο, το σκοτάδι λογικά θα είχε παρέλθει («ΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ - ΑΝΤΙΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ », σελ. 350).

β.  Η (από εξονυχιστική έως και … διακριτική) σωματική έρευνα στην οποία (λέγεται ότι) υποβάλλεται ο πατριάρχης πριν από την είσοδό του στο Κουβούκλιο και οι αναφορές περί «αδιαλείπτως και αγρύπνως επιτηρούντων» φυλάκων σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Καλοκύρη: «είναι ένας θρύλος, προïόν κατώτερης λαïκής ευσοβόφρωνος αφέλειας […] που  «υποβιβάζει σε ‘‘απάτη” την έντιμη και ακατάκριτη συμπεριφορά του, και τον παρουσιάζει έτσι ως συνεργό στην εμφάνιση ενός ψευδοθαύματος. […] Η αφαίρεση των αμφίων και η εμφάνιση του μόνο με το στιχάριο αποτελεί μέρος του σχετικού Τυπικού της Εκκλησίας. Δηλαδή πρόκειται για διαδικασία η οποία σημαίνει ότι ο Πατριάρχης, εκφράζοντας ταπείνωση και άκρα ευλάβεια, πριν πλησιάσει και περάσει στο Πανάγιο Άδυτο απεκδύεται τα δηλωτικά του επισκοπικού αξιώματος άμφια […]» μένοντας με «το στιχάριο (το απλούστερο και κοινό άμφιο για κάθε βαθμίδας κληρικό…)». «ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ », σελ. 218 - 221)

 

Τα ερώτηματα ωστόσο που εγείρει ο υπερτονισμός της ακεραιότητας των Πατριαρχών και η διαβεβαίωση ότι για την μυθοποίηση της Τελετής σε καμιά περίπτωση δεν ευθύνεται η Εκκλησία αλλά ο απλός λαός, είναι αμείλικτα:

Προς τι λοιπόν το σφράγισμα του τάφου; Και ο χρόνος παραμονής του Πατριάρχη εντός Κουβουκλίου;

Γιατί παρουσιάζει σημαντικές αυξομειώσεις; Και τα κεριά των πιστών (και απίστων) γιατί αυτοαναφλέγονται;

Και οι κανδήλες; Και η δήθεν πύρινη σφαίρα που έχουμε δει σε video;

Και οι λάμψεις; Αφού δεν πρόκειται για θαύμα, προφανώς κάποιος τα προετοιμάζει όλ’ αυτά. Ποιος όμως; Δεν είναι ο Θεός, δεν είναι οι πιστοί, δεν είναι η Εκκλησία - μα τότε ποιος είναι;! Κι όποιος κι αν είναι αυτός, γιατί τον αφήνουν να ενισχύει την «την του χύδην λαού υπόληψιν»;

15/05/2006

Με εκτίμηση

Κώστας

...............................................................................

Σχόλια του Μ. Καλόπουλου

περι του λεγομένου Αγίου φωτός.

Περι της μη αποδοχής της θαυματουργού εμφάνισης του "αγίου" φωτός, από τα ίδια τα μέλη της εκκλησιαστικής ηγεσίας έχω συμπεριλάβει ήδη αρκετές δηλώσεις στο βιβλίο μου «θαύμα ή απάτη το άγιο φως της Ιερουσαλήμ».

Η ισχυρότερη ομως απόδειξη της μη αποδοχής της θαυματουργού καθόδου εξ ουρανού του "αγίου" φωτός, έρχεται απ’ το άρθρο του Μέγα πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού Πατριαρχείου ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΕΤΣΗ – (ΤΟ ΒΗΜΑ 21/4/2006) με τίτλο: «Θρύλος και πραγματικότητα για το Άγιον Φως» όπου ευθέως παραδέχεται ότι «πρόκειται για έναν θρύλο που καλλιέργησαν θεολογικά και λειτουργικά απαίδευτοι ορθόδοξοι πιστοί, που ψάχνουν για θαύματα προκειμένου να πληρώσει το πνευματικό του κενό»

Περι ακαΐας του "αγίου" φωτός είχα την ευκαιρία σε μια απευθείας σύνδεση με τα Ιεροσόλυμα που έγινε στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίου (ΑΝΤΕΝΑ 29/9/07) να ρωτήσω τον ίδιο τον Παρασκευοφύλακα του αγίου τάφου, αν αποδέχεται το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων την ακαΐα του "αγίου" φωτός. Η απαντηση του (την οποία έχω μαγνητοσκοπημένη) ήταν: «επισήμως όχι»! Επανέλαβα την ερώτηση μου αν προτρέπουν τους πιστούς να τοποθετούν την φλόγα του "αγίου" φωτός κάτω απ’ τα γενιά τα ρούχα η στο πρόσωπο τους... και πάλι η απάντησή ήταν «όχι»!   

Τα περι σφαιρικού φωτός διεψεύσθησαν στην πράξη, με την προβολή του μοναδικού video που μαγνητοσκόπησε, ένας κατά τα αλλά συμπαθής και λόγιος καλόγερος-παιδοψυχίατρος Αντώνης Στυλιανάκης, στην 2ωρη εκπομπή της Άννας Δρούζα (ΝΕΤ 27/3/07). Στην μεγάλης ευκρίνειας οθόνη του τηλεοπτικού σταθμού, φάνηκε πλέον ξεκάθαρα, ότι πρόκειται για δέσμη λαμπάδων που αυτανεφλέγη πριν την έξοδο του Πατριάρχη απ’ το κουβούκλιο, και κάποιος εκ των παρευρισκομένων την περιφέρει μεταξύ των ανθρώπων στο ύψος της κεφαλής των πιστών, και όχι περι οποιουδήποτε σφαιρικού φωτεινού φαινομένου!

Οι δυο μοναδικές στιγμές όπου η μαγνητοσκοπημένη πηγή φωτός (λαμπάδες) έπαιρνε σφαιρικό σχήμα, ήταν όταν η λήψη ήταν ανετάριστη, και όλοι γνωρίζουν πως κάθε φωτεινή πηγή σε μη εστιασμένο φακό, δίνει φωτεινό σφαιρικό σχήμα!

Περι της χρονομετάθεσης του αυταναφλεγόμενου φωσφόρου, και την δήθεν περιορισμένη δυνατότητα της χρονοκαθυστέρησης στην αυτανάφλεξη του μόνο στα 45 λεπτά, έλαβε κατηγορηματικά θέση σε τηλεοπτική εκπομπή (ΑΝΤΕΝΑ 28/3/07 την οποία έχω μαγνητοσκοπημένη) ο τέως διευθυντής του Δημοκρίτειου ερευνητικού κέντρου κος Νίκος Κατσαρός, βεβαιώνοντας ότι με τον κατάλληλο ελαιώδη διαλύτη, η χρονοκαθυστέρηση στην αυτανάφλεξη του φωσφόρου μπορεί να είναι πολλές ώρες, ή και μέρες. Συγκεκριμένα ανέφερε μέχρι 6 έως και 7 μέρες!   

Μιχάλης Καλόπουλος

{backbutton}