logo

fb youtube rss

Σύνδεση


ΑΠ’ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ «ΘΑΥΜΑ ή ΑΠΑΤΗ ΤO ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ» ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Α ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΥ ΚΟΡΑΗ

ΜΕΡΟΣ  Δ

Φ. Ουτω λοιπον γινονται τεσσαρα.

Κ. Αναμφιβολως τεσσαρα. Εις τον αυτον ναον, πλησιον του τρυπημενου μαρμαρου, ρέει κατέτος τρεις ωρας το αιμα του αγιου Γεωργιου την ημεραν της εορτης του[1].

Φ. Τουτο ειναι πολυ παραδοξοτερον παρα το γινομενον θαυμα απο τους Δυτικους, εις την Νεαπολιν, με του αγιου Ιανουαριου το αιμα. Να το αριθμησω λοιπον πεμπτον.

Κ. Ναι, πεμπτον.

Φ.  Υποπτευομαι μη και τουτο επερασεν εις ημας, καθως και το αγιον φως, απο τους Δυτικους. Πιθανον οτι οι Σταυρο­φοροι, κινησαντες απο διαφορα μερη της Ευρωπης, αφου εκυριευσαν την Ιερουσαλημ, εμβασαν εις αυτην αλλος αλλο θαυμα, ο,τι καθεις εγνωριζε θαυματουργουμενον εις την πατριδα του. Οι Νεαπολιται, εχοντες προχειρον το θαυμα του αγιου Ιανουαριου,[2] το επροσκολλησαν εις τον αγιον Γεωργιον της  Ιερουσαλημ.

Κ.  Η υποψια σου μου ενθυμιζει αλλην αλλου τινος υποψιαν, την οποιαν ελησμονησα καταρχας.

Φ. Ποιαν;

Κ.  Οτι και αυτο το αγιον φως κατα μιμησιν παρομοιου θαυματος θαυματουργουμενου προτερον εις την Ευρωπην, επλασθη απο τους Δυτικους.

Φ.  Α! Εις ποιον μερος της Ευρωπης εθαυματουργειτο;

Κ.  Η Ραδεγονδη (Radegonde) συζυγος του βασιλεως της Γαλλιας Κλοταιρου (Clotaire), μνημονευομενη μεχρι της σημερον ως αγια, εκτισε κατα το 569 ετος απο Χριστου, εις την πολιν Πικταυϊον (Poitiers) μοναστηριον Καλογραιων, εις το οποιον και εμονασεν επειτα, ζωντος ακομη του ανδρος της. Αυτη λοιπον η  Ραδεγονδη, επιθυμουσα να κατασταση το μοναστηριον κατα παντα αξιοσεβαστον, το εστολισε με πολλων αγιων λειψανα, μετακομισμενα με βαρυτατα εξοδα απο την Ανατολην· οθεν ελαβε δωρεαν και αλλα απο τον τοτε βασιλευοντα των  Ρωμαιων Αυτοκρατορα, Ιου­στινον τον δευτερον[3], μεταξυ των οποιων ητο και μερος του τιμιου ξυλου. Δεν ηρκεσθη εις ταυτα η  Ραδεγονδη, αλλ ηθελησε να ενεργωνται και θαυματα εις το μοναστηριον της.

Φ. Μεγαλην ηδονην επροξενησεν εις τας Καλογραιας η ευσεβης βασιλισσα.

Κ. Και κερδος οχι μικρον.  Εν απο τα θαυματα τουτα ητο και το αγιον φως.

Φ. Το αγιον φως! Ευλογημενε και δεν με το ελεγες αρχητερα!

Κ.  Οχι ομως κατα παντα ομοιον του  Ιεροσολυμικου φωτος.

Φ. Καθως ουδε το αιμα του αγιου Γεωργιου της Ιερουσαλημ ωμοιαζε κατα παντα το αιμα του αγιου Ιανουαριου της Νεαπόλεως.

Κ. Παρομοιον τι. Εις του Πικταηυϊου το Μοναστηριον εφαινετο την μεγαλην παρασκευην, και οχι το μεγα σαββατον, ως εις την Ιερουσαλημ...

Φ. Δεν βλαπτει της ημερας η διαφορα.

Κ. Ουδ’  αναπταν απ  αυτο λαμπαδας, καθως απο το φως του αγιου ταφου, αλλα κατελαμπε μονον την εκκλησιαν, οπου το επροσμεναν προσευχομενοι οι πιστοι.

Φ. Ουδε τουτο βλαπτει, αρκει οτι το επροσμεναν, και οτι το εβλεπαν την προ της αναστασεως εβδομαδα.

Κ. Αρκει βεβαια να αποδειξη την ομοιοτητα των δύο φωτων, και την γενεσιν του ενος απο το αλλο, του  Ιεροσολυμικου λεγω απο το Πικταυϊον· και μάλιστα, επειδή, οτε εθαυματουργειτο εις την Γαλλιαν το θαυμα τουτο, ουδε τονομα ακομη του αγιου φωτος εγνωριζετο εις την  Ιερουσαλημ, ουδ εις ολην την Ανατολην.

Φ. Εγω δεν αμφιβαλλω πλέον ουτε περι τουτου ουτε περι των αλλων θαυματων της  Ιερουσαλημ, οτι τα χρεωστουμεν ολα εις τους Δυτικους. Παρα το αγιον φως ηριθμησαμεν πεντε. Λεγε με τα λοιπα.

Κ.  Ο καιρος θελει με λειψειν, φιλε, να σε τα διηγηθω ολα. Δια το συντομωτερον, σε πεμπω εις τους Γραικορωμαιους συγγραφεις, οσοι ελαλησαν περι των  Ιεροσολυμων απο το μεσον της δωδεκατης εκατονταετηριδος και κατω, επειδη προ ταυτης, ιδαμεν οτι κανεις απο τους Ανατολικους, ειτε πατερας εκκλησιας, ειτ’ ιστορικους αλλους, δεν εγνωριζε το θαυμα.

Φ.  Ενα μονο απο τους Γραικορωμαιους τουτους ονομαζο­μενον Ιωαννην Φωκαν ανεγνωσα...

Κ. Και ομως, αν επαρατηρησες, ουδ αυτος λεγει τιποτ περι του αγιου φωτος, μ´ ολον οτι ητον ιερευς, και υπηγεν εις την Ιερουσαλημ κατα το 1185 ετος, ηγουν δύο ετη πριν ο Σαλαδινος την επηρη απο τους Λατινους.

Φ. Το εσιωπησεν ισως, δια την προς τους Λατινους εχθραν.

Κ.  Ισως.

Φ. Τινες ειναι οι λοιποι;

Κ. Προ του Φωκα, τον οποιον ανεγνωσες, ειναι ο ονομαζο­μενος Βαρθολομαιος, οστις υπηγε δις εις την  Ιερουσαλημ, κατα το 1158 και το 1168 ετος, ηγουν οτ’ εκρατουν ακομη την  Ιερουσαλημ οι Λατινοι, κ  εγινεν αυτοπτης του θαυματος.

Φ.  Επειτα;

Κ. Επιφανιος τις Μοναχος, οστις διηγειται το οποιον ελεγα θαυμα περι του αιματος του αγιου Γεωργιου. Μετ’ αυτον ειναι Περδικκας ο Εφεσιος· ουτος εγραψε δια στιχων. Μετα τον Περδικκαν αλλος τις Ανωνυμος.

Φ. Ποτε εζησαν οι τρεις ουτοι;

Κ. Δεν ειν’ ευκολος ο διορισμος του χρονου. Εικαζουν ομως οτι ο Ανωνυμος και ο Περδικκας, ηκμαζαν την δεκατην τεταρτην εκατονταετηριδα· της αυτης εκατονταετηριδος νομιζω και τον  Επιφανιον· τοσον ειναι βαρβαρον και το λεκτικον και το πραγματικον αυτων, και εξαιρετως του Περδικκα και του Ανωνύμου.

Φ. Τις αλλος εμεινε;

Κ. Εις την αυτην εκατονταετηριδα εμπορεις ακομη να ταξης και τον Αυτοκρατορα Ιωαννην τον Καντακουζηνον, οστις εβασιλευσεν απο του 1347 εως το 1355 ετος. Αυτος εγραψεν Απολογιαν της χριστιανικης θρησκειας κατα του Μωαμεθ· εις την οποιαν φερει και το αγιον φως, ως αποδειξιν της αληθειας του χριστιανισμου.

Φ. Αποδειξιν επιτηδειοτΕραν να καταργηση παρα να στηρ­ιξη τον χριστιανισμον.  Ω τον σοφωτατον Αυτοκρατορα! Ουτως αποδειχνουν οι Ουλεμαδες και οι Δερβισαι τον μωαμεθισμον.  Εχεις αλλον μαρτυρα;

Κ.  Εχω, αλλα τοσον υπερβαινει τους αλλους, ολους εις την απλοτητα (δια να μη προφερω αλλο τι βαρετερον), ως εντρεπομαι την μαρτυριαν του.

Φ. Πως τον ονομαζεις;

Κ. Χριστοφορον, επονομαζομενον  Αγγελον, την πατριδα Πελοποννησιον. Περι τας αρχας της δεκατης εβδομης εκατονταετηριδος (1610), φευγων τας καταδρομας των Τουρκων, υπηγεν εις το Λονδινον, οπου ιστορησεν εις τους  Αγγλους το θαυμα του αγιου φωτος.

Φ.  Ως αυτοπτης βεβαια.

Κ.  Εξακοης φαινεται οτι το εδιηγηθη· ουδ  ηρκεσθη εις τουτο μονον ο καλος ουτος χριστιανος, αλλ επροσθεσε και αλλο οχι μικροτερον τεραστιον, ετησιον και τουτο, ως το αγιον φως.

Φ. Εις την  Ιερουσαλημ;

Κ.  Οχι· και τουτο ειναι το τερατεδέστερον. Εις την Αιγυ­πτον ενεργειται το θαυμα κατέτος· αρχιζει την μεγαλην πεμπτην, και κρατει εως της αναληψεως. Εις ολον τουτο το διαστημα η πλησιον του Νειλου γη εξερνα νεκρων σηματα.

Φ. Τερατώδες, μα την αληθειαν! Δεν λεγει αν τα νεκρα τουτα σηματα εμψυχονωνται, αφου η γη τα εξεραση; διοτι συμπεραινω, οτι καθως απο την αληθως θαυματουργηθεισαν πρωτην εκεινην λσμψιν εις τον ταφον, την ωραν της αναστασεως του Χριστου[4], επλασαν το κατέτος θαυματουργουμενον αγιον φως, παρομοια και απο την γενομενην ανοιξιν των μνημειων και πολλων νεκρων αναστασιν[5] επενοηθη το πλησιον του Νειλου γινομενον κατ’ Ετος θαυμα.

Κ. Σιωπα περι τουτου, αρκουμενος εις μονην την μαρτυριαν του  Ησαϊου, οστις (ως δεν αμφιβαλλει ο Χριστοφορος) επροφητευσε και περι των δύο θαυματων.

Φ. Του  Ησαϊου την προφητειαν επιθυμω ν´ ακουσω.

Κ.  Ακουε την απο το στομα του Χριστοφορου· «Ασφαλως λεγει, περι του  Αγιου Φωτος, και περι του σταυρου του ευρεθεντος εν  Ιερουσαλημ, λεγων, Ηξει πασα σαρξ του προσκυνησαι ενωπιον εμου εις  Ιερουσαλημ, ειπε κεριος..».[6]. Περι δε της οψεως των νεκρων λεγει, «Και εξελευσονται, και οψονται τα κωλα των ανθρωπων των παραβεβηκοτων εν εμοι. Ο γαρ σκωληξ αυτων ου τελευτησει και το πυρ αυτων ου σβεσθησεται, και εσονται εις ορασιν παση σαρκι[7]». Πως σε φαινεται το ΑΣΦΑΛΩΣ του Χριστοφορου;

Φ.  Ασφαλεστατη λογικη!

Κ.  Κατα την λογικην των γραϊδιων.

Φ.  Εμειναν αλλοι παρα τους ονομασθεντες μαρτυρας του αγιου φωτος;

Κ.  Ημπορουσα ακομη να αναφερω δύο· αλλ  εις τι ηθελαν χρησιμευσειν, αν ησαν και μεριοι; το αδενατον δεν γινεται ποτε δυνατον, και αν ολος ο κοσμος μαρτυρηση την υπαρξιν του.

Φ. Ειπε με τους ομως.

Κ. Δύο Πατριαρχας της  Ιερουσαλημ.

Φ. Και Πατριαρχαι μαρτυρουντες! Τουτο, αν δεν ην  εσχατη νεκρωσις του Λογικου, δεν εχω πλέον τι να το ονομασω. Τινες ειναι οι δύο Πατριαρχαι της  Ιερουσαλημ;

Κ. Ο Νεκταριος, οσις επατριαρχευσε μετα τα μεσα της δεκατης εβδομης εκατονταετηριδος (1660), και ο Χρυσανθος, ο περι τας αρχας της δεκατης ογδοης (1707). Τον Νεκταριον μανθανω απ’ αλλους[8], οτι εγενεαλογει το κατέτος φαινομενον αγιον φως, απο το πρωτον εκεινο, το οποιον ελαμψεν εις τον ταφον του Χριστου, την ωραν της αναστασεως. Του Χρυσανθου δεν εχω πλην το επιγραφομενον «Εγχειριδιον περι της κατ´ εξοχην υπεροχης της αγιας πόλεως της  Ιερουσαλημ κ.τ.λ.». Το δικαιον ομως απαιτει να ομολογησω, οτι ο Χρυσανθος εις ολον τουτο το Εγχειριδιον, αν και διισχυριζεται ν´ αποδειξη σχεδον χρεος απαραιτητον παντος Χριστιανου την παρουσια προσκυνησιν του αγιου ταφου η καν την πεμπομενην εις αυτον ελεημοσενην, αν και πολεμη τους συγχρονους του Σιναϊτας, οι οποιοι εκηρυτταν, ως και κηρεττουν ακομη, πλέον θεαρεστον την προσκυνησιν του Σινα ορους παρα την προσκυνησιν του αγιου ταφου, αν και σπουδαζη να δειξη και αυτου του Γρηγοριου Νύσσης την επιστολην ψευδεπιγραφον, μ´ ολα ταυτα δεν ετολμησε να προφερη τονομα του θαυματος  ρητως.

Για τη συνέχεια βλέπε στα «άρθρα» μέρος  ε



[1] ΕΠΙΦΑΝ. εν τοις Συμμικτ. σελ. 53.

[2] Το «αίμα του Αγίου Ιανουάριου» απομυθοποίησε ένας χημικός περίπου προ τριετίας, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για οξείδια συγκεκριμένου μετάλλου, (σιδήρου;) που ρευστοποιούνται εντός της φιάλης, μόνο αν ανακινηθούν με συγκεκριμένη ταχύτητα! Το θέμα έλαβε εκτεταμένη δημοσιότητα, αλλά ουδόλως συγκίνησε τους ψευτο-θαυματοποιούς της Δυτικής εκκλησίας!

[3] Ουτος ητον ο Ιουστινος, οστις εφονευσε τον αδελφον και ομωνυμον του Ιουστινον, οστις εκυβερνατο απο τας συμβουλας των αυλικων και της γυναικος του Σοφιας, και οστις εχασε την Ιταλιαν ( Ιδ. την Γαλλικην Βιογραφ. εις τα κεφ. Justin II, και Radegonde).

[4] Ματθ. κη, 3

[5] Ματθ. κζ. 52-53.

[6] Ησαϊου ξς, 23.

[7] Αυτ. αυτ. 24.

[8] MOSHEM, De lumin.


{backbutton}