logo

fb youtube rss

Σύνδεση


 Καλόπουλος: Ανύπαρκτοι οι πειρασμοί του Χριστού



Ανύπαρκτοι οι πειρασμοί του Χριστού 
Του Μ. Καλόπουλου     
                    
Ας περάσουμε λοιπόν στην ερμηνεία των λόγων και των έργων ενός Ιουδαίου "θεραπευτή", που αν εμείς οι φιλόθεοι άνθρωποι ήμασταν ελαφρώς ευφυέστεροι και στοιχειωδώς επιφυλακτικότεροι, ο Ναζιραιισμός, όπως έπρεπε να ονομάζεται η θρησκεία που άφησε πίσω του, θα έσβηνε μέσα στα στενά όρια του Ιουδαϊσμού όπου γεννήθηκε! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, εξετάζοντας κριτικά την κεφαλαιώδη σχέση του Χριστού με τους δαίμονες!
Η πρώτη επαφή του Χριστού με τον αρχηγό των δαιμόνων, τον Διάβολο (Ματθ.4.1) Σατανά, (Ματθ.4.10) ή Βεελζεβούλ, (Ματθ.10.25) είναι εξαιρετικά διαφωτιστική! Οι τρεις πρώτοι ευαγγελιστές ομόφωνα τοποθετούν τους λεγόμενους πειρασμούς του Ιησού, αμέσως μετά την βάπτισή του από τον Ιωάννη. Ματθ.3.16. // Μάρκ.1.9. // Λουκ.4.1.
Ο Λουκάς συγκεκριμένα αναφέρει: «του Ιησού βαπτισθέντος» (Λουκ.3.21) δηλαδή, αμέσως μετά την βάπτιση του από τον εξάδελφο του Ιωάννη: «εφέρθη (ο Χριστός) υπό του (θεϊκού) πνεύματος εις την έρημο, δια να πειρασθεί υπό του Διαβόλου ημέρας τεσσαράκοντα, νηστεύσας δε ημέρας τεσσαράκοντα ύστερον επείνασε... Και ελθών προς αυτόν (ο διάβολος) ο πειράζων είπε. Εάν είσαι υιός του θεού ειπέ να γίνωσι άρτοι οι λίθοι... κατόπιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος και στήνει αυτόν επί το πτερύγιον του ιερού (ναού)... Πάλιν παραλαμβάνει (Λουκ: αναγαγών) αυτόν ο διάβολος εις όρος πολύ υψηλόν (υψηλόν λίαν) και δεικνύει εις αυτόν πάντα τα βασίλεια του κόσμου και την δόξαν αυτών και λέγει προς αυτόν, ταύτα πάντα θέλω σοι δώσει, εάν πεσών προσκυνήσεις με». Ματθ.4.1.- Λουκ.4.1.- Μάρκ.1.12.- Μετά το τέλος των πειρασμών: «με την δύναμη του (θεϊκού) πνεύματος, ο Ιησούς επέστρεψεν εις την Γαλιλαίαν». Λουκ. 4.14.
Ο Ιησούς λοιπόν «ο λεγόμενος Χριστός», όπως τον αποκαλεί ο Ματθαίος (1.16) με την βοήθεια του θεϊκού πνεύματος αρχικά και του ιπτάμενου αρχιδαίμονα στη συνέχεια, ξεκινά την γήινη σταδιοδρομία του... πετώντας ούτε λίγο ούτε πολύ σαν Σούπερμαν πάνω απ’ την Ιερουσαλήμ και την ευρύτερη Παλαιστίνη!
Αρχικά είναι το θεϊκό πνεύμα που τον μεταφέρει στην έρημο! Κατόπιν τον παραλαμβάνει ο Σατανάς και πετώντας πάνω απ’ την Ιερουσαλήμ τον τοποθετεί προσωρινά στην οροφή του Ναού! Στην συνέχεια με τις πτητικές δυνατότητες του Σατανά, πετούν μαζί (άραγε πώς, αγκαλιασμένοι;) μακριά απ’ την Ιερουσαλήμ μέχρι το πλησιέστερο «πολύ υψηλό βουνό» (άραγε σε ποιό; ) για να μπορέσει ο γιος του Γιαχβέ να δει όλα τα βασίλεια της γης και να απορρίψει την προσφορά τους απ’ τον Σατανά;

Κάποια στιγμή, επιτέλους οι πτήσεις και οι δοκιμασίες τελειώνουν, και ο γιος του θεού Γιαχβέ, κατ’ άλλους ο ίδιος ο Γιαχβέ (!) νικητής των διαβολικών πειρασμών, επιστρέφει "καβάλα"[2]  πάνω στο άγιο πνεύμα, θριαμβευτής στην Γαλιλαία, και επιτέλους... περπατώντας πιά, αρχίζει την θαυματουργό του δράση!
Αν νομίζετε, ότι τα παραπάνω προκύπτουν μόνο από δική μου σατυρική διάθεση απατάσθε! Όπως καταλαβαίνετε, κάθε σχολιασμός, που θα σεβαστεί στοιχειωδώς τα ίδια τα δεδομένα της αφήγησης, θα κατέληγε υποχρεωτικά σε αθέλητη σάτιρα αυτής της απίστευτης παραμυθολογίας!
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω ποιά η διαφορά του ιπταμένου Ιησού, που οργώνει κυριολεκτικά τους ουρανούς της Παλαιστίνης, απ’ τους μετά βδελυγμίας απορριπτέους απ’ τον χριστιανισμό ιπταμένους ήρωες της ελληνικής μυθολογίας, όπως του Περσέα με τα πτερωτά σανδάλια του Ερμή, (για να σκοτώσει την Μέδουσα), του Τριπτόλεμου με το πτερωτό άρμα της Δήμητρας (για να διδάξει στα έθνη την καλλιέργεια του σίτου), ή του Βελεροφόντη με τον ιπτάμενο Πήγασο (για να σκοτώσει την Χίμαιρα), και γιατί όχι και του ανατολίτη Αλαντίν, με το ιπτάμενο μαγικό του χαλί... ή ακόμα και της σύγχρονης παραλλαγής των ίδιων αυτών μύθων... του θρυλικού Σούπερμαν!
Η αφήγηση είναι τόσο ανόητη, που για αρκετές σελίδες ακόμα, θα μπορούσα να επισημαίνω απορίες όπως: είναι δυνατόν ένας συμπαντικός θεός, ο θεός των γαλαξιών, να νικηθεί από απλή πείνα και εξουσιομανία; Απ’ την άλλη... τι πτωχότατων γνώσεων Σατανάς είναι αυτός, που θέτει δίλημμα εξουσίας της γης και των εθνών της, ωσάν αυτό να ήταν πράγματι μια δύσκολη απόφαση, για έναν πραγματικό Τιτάνα Συμπαντικό θεό!
Μήπως είναι καιρός να δούμε, ότι έχει πια υπερ-αποκαλυφθεί η ανεπάρκεια των χαρακτήρων, θεών και δαιμόνων, που συμμετέχουν στο αρχαίο αυτό παραμυθόδραμα και έχει γίνει ολοφάνερη πια η περιορισμένη γεωκεντρική αντίληψη των ημιμαθών συγγραφέων της Καινής Διαθήκης;
Επιτέλους, τι νόημα έχει ολόκληρη αυτή η παραμυθολογία, του ιπταμένου Ιησού, την στιγμή που ο τέταρτος ευαγγελιστής, ο Ιωάννης, διαψεύδει ηχηρά και κατηγορηματικά όλες αυτές τις σαρανταήμερες μυθιστορηματικές πτήσεις, συνομιλίες και δοκιμασίες του Ιησού από τον αντίπαλό του Σατανά! Ναι, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, κατ’ αυτόν, ο σαρανταήμερος πειρασμός του Ιησού απλά... ουδέποτε υπήρξε! Είναι τόσο θεόπνευστη, αυτή η Καινή Διαθήκη, ώστε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, η ίδια διαγράφει απολύτως και υποβιβάζει σε ξεκάθαρες μυθολογικές επινοήσεις, όσα μόλις προηγουμένως είχε υιοθετήσει!
Προσέξτε πόσο απλά τεκμηριώνεται αυτό! 
O ευαγγελιστής Ιωάννης χρησιμοποιώντας εκφράσεις που δεν επιδέχονται χρονικής παρερμηνείας, γράφει: (29) «Τη επαύριον βλέπει ο Ιωάννης τον Ιησούν ερχόμενον προς αυτόν και λέγει, Ιδού, ο Αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου… (32) Και εμαρτύρησεν ο Ιωάννης, λέγων ότι Είδον το Πνεύμα καταβαίνον ως περιστεράν εξ ουρανού και έμεινεν επ' αυτόν… (34) Και εγώ είδον και εμαρτύρησα, ότι ούτος είναι ο Υιός του Θεού». Ιωάνν.1.29-34.
Και συνεχίζει ο Ιωάννης μετρώντας τις μέρες: «την επαύριον... (δηλαδή την πρώτη μέρα μετά την βάπτισή του), ο Ιησούς γνώρισε τους δύο πρώτους μαθητές του, τον Πέτρο και τον Ανδρέα». (Ιωαν.1.35-40) Για την επόμενη, δηλαδή την δεύτερη μέρα μετά την βάπτιση του Ιησού, ο Ιωάννης εξακολουθώντας να μετρά τις μέρες, χρησιμοποιεί και πάλι την ίδια έκφραση: «την επαύριον... ευρίσκει (ο Ιησούς) τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ» Ιωαν.1.43. Στην συνέχεια ο Ιωάννης, δείχνοντας ότι κυριολεκτεί λέγοντας την επαύριο, κλείνει το θέμα, βάζοντας τον Ιησού στην ενεργό δράση: «Και την τρίτη ημέρα (δηλαδή την τρίτη ημέρα μετά την βάπτιση του Ιησού) γάμος εγένετο εν Κανά». Ιωαν.2.1
Δυστυχώς, για τους υπέρμαχους της θεοπνευστίας των αφηγήσεων της Καινής Διαθήκης, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, είναι εξαιρετικά συγκεκριμένος! Ανάμεσα στην ανάληψη των καθηκόντων του Ιησού (βάπτιση) και την αρχή των θαυμάτων του στον γάμο της Κανά, μεσολαβούν μόνο τρεις πολύ συγκεκριμένες ημέρες, τις οποίες ο εξίσου θεόπνευστος Ιωάννης, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια!
Κατά τον Ιωάννη λοιπόν, δεν υπάρχουν πουθενά τα χρονικά περιθώρια πειρασμών του Ιησού... έστω και για λιγότερο από σαράντα ώρες!
Λοιπόν; Με ποιά αλληγορία, ή άλλη θεολογική αλχημεία μπορεί κανείς να προσθέσει σαράντα μέρες ανάμεσα στις τρεις αυτές συγκεκριμένες μέρες της ζωής του Ιησού; Όπως καταλαβαίνετε αυτή δεν είναι μια απλή απορία αλλά... ένα ηχηρότατο χαστούκι στους κατ’ επάγγελμα ψευδόμενους θεολόγους!
Μπροστά μας έχουμε, κυριολεκτικά μια χαοτική "μαύρη τρύπα" στην πολυύμνητη θεοπνευστία των γραφών! Είναι πραγματικά μια πολύ συγκεκριμένη απορία, που θα περιμένω υπομονετικά, στο υπόλοιπο της ζωής μου, τους θεολόγους και τους μεγαλο-ιεράρχες να μου την λύσουν!
Πού θέλετε λοιπόν βρε αθεόφοβοι, να τοποθετήσουμε τις σαράντα ημέρες του υποτιθέμενου πειρασμού του Χριστού υπό του διαβόλου; Αν ο ίδιος ο Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού, με όσα γράφει, αρνείται κατηγορηματικά την ύπαρξη των σαράντα αυτών ημερών, γιατι πρέπει εμείς να τις αποδεχθούμε;
Κάντε μου τη χάρη και ρωτήστε όλους τους θεολόγους που γνωρίζετε: τι να τις κάνουμε τις σαράντα μέρες της ζωής του Ιησού που μας περισσεύουν; Τι να πετάξουμε, τα τρία ευαγγέλια που τις αναφέρουν, ή αυτό του ευαγγελιστή Ιωάννη, που με τίποτε δεν τις αναγνωρίζει; Αν σας απαντήσουν (με οποιονδήποτε τρόπο), επειδή οι απαντήσεις τους αυτές, από δω και στο εξής, θα έχουν πλέον συλλεκτική αξία, παρακαλώ να τις στείλετε και σε μένα!

Δεν επιχειρούμε εδώ, παρά μια απλή τυπική ανάλυση των βιβλικών κειμένων! Ε λοιπόν, η πρώτη αυτή επαφή του Χριστού με τον αρχιδαίμονα Σατανά και οι υποτιθέμενοι σαρανταήμεροι πειρασμοί του, μαζί με τις πτήσεις του Ιησού στην ράχη αγγέλων και δαιμόνων, δείχνουν να είναι ένα απλό θεολογικό μυθιστόρημα εποχής! Με ελάχιστα περιθώρια λάθους, υποθέτουμε πως πρόκειται για μεταγενέστερα φανταστικά σενάρια, που επινοήθηκαν από καλόγερους, στην προσπάθειά τους, σε υστερότερους χρόνους, να νομιμοποιήσουν την διαστροφή του μοναχισμού και να αγιοποιήσουν την τεμπελιά του αναχωρητισμού!
Χωρίς καμμία αμφιβολία λοιπόν, τα περί πειρασμών και τα δοξαστικά ευρήματα περί δήθεν καταθέσεως όλων των εθνών στα πόδια του θεανθρώπου Χριστού, απ’ τον εθνοκράτορα Σατανά, είναι παραμυθολογικές γελοιότητες, που ξεπερνούν ακόμα και τις δαιμονολογικές υπερβολές της Διαθήκης του Σολομώντος! Οι πτήσεις και τα μεγαλεία των δήθεν πειρασμών του Χριστού υπό του Διαβόλου, είναι φανταχτερό γέννημα καλογερικής φαντασίας, κυριολεκτικά κόμιξ εποχής, που σε μας δείχνουν όχι μόνο τον βαθμό της θλιβερής εξαπάτησής μας, αλλά και τον τύπο της "θεοπνευστίας" στην Καινή Διαθήκη!
Απ’ την άλλη βέβαια, με τίποτα δεν θα θέλαμε να χάσουμε την ευκαιρία να υποβάλουμε κάποιες βασανιστικές ερωτήσεις, σε όσους εξακολουθούν να απολαμβάνουν αυτά τα αποχαυνωτικά θρησκευτικά κόμιξ της εβραιο-χαλδαιικής λογοτεχνίας.
Τι θα πει αλήθεια: «παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος»; Ματθ.4.5.
Δηλαδή; πώς ακριβώς μετέφερε ο Διάβολος τον άνθρωπο Ιησού στο βουνό; Τον κρατούσε αγκαλιά, τον φορτώθηκε στην πλάτη ή μήπως επί το βιβλικότερον... τον βαστούσε απ’ τα μαλλιά... όπως μας λέει η Βίβλος ότι συνέβη σ’ εκείνη την ανεκδιήγητη βιβλική γελοιογραφία του αερομεταφερόμενου Αββακούμ; (Βλέπε Ο΄Δανιήλ Βηλ και Δράκων 36)
Να λοιπόν που οι γελοιότητες του ιπτάμενου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, επαναλαμβάνονται θρασύτερα και στην Καινή Διαθήκη! Βλέπε: Αββακούμ
Ο ιπτάμενος προφήτης!
Στις αλλεπάλληλες αυτές πτήσεις, συμμετείχε ο Ιησούς με το υλικό και ορατό του σώμα, ή είχε μεταβληθεί κι αυτός σε αόρατο πνεύμα; Αν δεν είχε σωματική συμμετοχή, σημαίνει αυτό ότι εγκατέλειψε κάπου προσωρινά το άψυχο σαρκίο του; Αν η συμμετοχή του στις πτήσεις ήταν σωματική, (όπως θα πρέπει υποχρεωτικά να υποθέσουμε, για έναν αμετάκλητα ενσαρκωμένο θεό), γιατί κανείς δεν είδε έναν άνδρα να διασχίζει κατ’ επανάληψη τους αιθέρες και σαν αρχαίος Σούπερμαν να πηδάει ξαφνικά απ’ το έδαφος και να στέκεται σαν ακροβάτης στο ακροκέραμο του ναού της Ιερουσαλήμ;
Αν δεχθούμε ότι η Βίβλος κυριολεκτεί, στέλνοντας τους δύο μεγάλους αντιπάλους Βεελζεβούλ και Ιησού σε «όρος υψηλό λίαν», δεν πρέπει τότε να υποθέσουμε, ότι αυτό ήταν ένα εξαιρετικά μεγάλο εναέριο ταξίδι, μια και τα περισσότερα βουνά της περιοχής δεν ξεπερνούν τα 600 μέτρα υψόμετρο, και μόνο υψηλά λίαν δεν μπορούν να θεωρηθούν; Λόγω παντελούς έλλειψης τέτοιων βουνών στην ευρύτερη περιοχή, τα δύο αυτά όντα, της εξαιρετικά παράξενης αυτής Ιουδαϊκής ιστορίας, ο ορατός άνθρωπος Ιησούς και ο αόρατος ιπτάμενος βαστάζος του ο Σατανάς, δεν πρέπει να πέταξαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον Ναό της Ιερουσαλήμ, για να δουν όλα τα έθνη της γης από όρος υψηλό λίαν;!
Επειδή όμως και στην εποχή του Χριστού... η γη ήταν σφαιρική, γεννιέται η παιδικής απλότητας ερώτηση: υπάρχει όρος από την κορυφή του οποίου μπορούσε κανείς να δει όλα τα έθνη της γης; Αν όχι, γιατί η αφήγηση χρειάζεται ένα τέτοιο όρος; Αν όλα τα έθνη της γης, τα είδε με την δύναμη του νου και της φαντασίας, τότε γιατί δεν συνέβη αυτό από την οροφή του ναού της Ιερουσαλήμ, (αφήνοντας μάλιστα και εξαιρετικούς συμβολισμούς πίσω του), αλλά στην αφήγηση χρειάζεται η βοήθεια μιας πολύ ψηλότερης βουνοκορφής;
Ή μήπως και στην οροφή του ναού ανέβηκε... με την δύναμη του νου;
Ε λοιπόν, αν όσα ο Ιησούς "έζησε" μέσα στο νου του, με άνεση κάποιοι τα ονόμασαν γεγονότα, τι θα εμπόδιζε όλους τους οπαδούς του στο μέλλον να κάνουν το ίδιο; Πού σταματάει λοιπόν αυτή η εντυπωσιοθηρική φαντασιολογία; Μήπως ξεχνάμε ότι οι περιγραφές που βαφτίζονται γεγονότα, ενώ γεννήθηκαν στην φαντασία κάποιων... είναι κοινά, κοινότατα ψεύδη;
Επιπλέον, μήπως πίσω απ’ όλα αυτά, θα έπρεπε επιτέλους να δούμε όχι μόνο την αχαλίνωτη καλογερική φαντασία, αλλά και την ξεκάθαρη κατάθεση πίστης των αμόρφωτων συντακτών της Καινής Διαθήκης, περί επίπεδης[3] γης;

Μπορεί ο Ερατοσθένης (276-196 π.Χ.) να μέτρησε την περιφέρεια της γης, με εξαιρετική μάλιστα ακρίβεια, αλλά το άγιο πνεύμα που υποτίθεται ότι ενέπνευσε τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, αν και είχαν περάσει αιώνες από τότε, δεν το είχε πληροφορηθεί ακόμα, γιατί ήταν αφοσιωμένο στην εκπόνηση θεολογικών δόλων στην Ιερουσαλήμ!
Αλήθεια, γιατί ο υποτιθέμενος αυτός ουρανοκατέβατος θεός, που κατά την βιβλική θεολογία κατασκεύασε την γη και το συνολικό σύμπαν, επ’ ευκαιρία της αναφοράς στο σύνολο των εθνών, που ο Σατανάς του χάριζε, (κι αυτός δεν τα ήθελε), δεν μπήκε στον κόπο να μας δώσει μια μοναδική εικόνα της γης, από το εξωτερικό διάστημα, ξεκαθαρίζοντας από τότε μια τόσο απλή, αλλά και εξαιρετικά ποθητή επιστημονική αλήθεια, όπως η σφαιρικότητα της γης; Γιατί αντίθετα, με όσα λέει, ενισχύει την πεποίθηση της εποχής, περί επίπεδης γης;
Γιατί δεν είπε τίποτε για την σπάνια γαλανόλευκη όψη του υγρού πλανήτη μας, όπως αυτός φαίνεται υπέροχος απ’ το εξωτερικό διάστημα; Γιατί δεν ανέφερε τίποτε για την ύπαρξη αμέτρητων δισεκατομμυρίων γαλαξιών, που σαν λαμπερά διαμάντια, στολίζουν το απέραντο αγαπημένο σύμπαν; Γιατί δεν ανέφερε έστω υπαινικτικά οποιαδήποτε συμπαντική αλήθεια;
Γιατί δεν ανέφερε κάτι για το απόλυτο ψύχος του διαστήματος και τις απόλυτα εχθρικές προς την ζωή εξωγήινες συνθήκες; Γιατί δεν παρουσίασε την γη σαν μοναδικό καταφύγιο ζωής! Γιατί δεν παρότρυνε τους ανθρώπους, σε κοινό αγώνα παγκόσμιας επίγνωσης, υπεράσπισης και συνετής διαχείρισης, του μοναδικού από κάθε άποψη αυτού πλανήτη; Γιατί δεν ανέφερε κάτι για την φύση ή τα συγκριτικά μεγέθη γης, Σελήνης και Ηλίου;
Τέλος πάντων, γιατί δεν ανέφερε οτιδήποτε έξω από τις τότε κοινές γνώσεις της εποχής του;! Ακόμα και ο Παύλος ψέλλισε κάποια περισπούδαστα περί αστέρων: «άλλη η δόξα του ηλίου και άλλη της σελήνης και άλλη η δόξα των αστέρων. Αστήρ δε διαφέρει αστέρος κατά την δόξα» Α΄ Κορινθίους 15.41. Πράγματα βέβαια, που και ένα μικρό παιδί, δια γυμνού οφθαλμού, μπορούσε να διαπιστώσει! Όμως στην ίδια κατεύθυνση, θα μπορούσε ο ουρανοκατέβατος Ιησούς, να μας πει παρά πολλά! Γιατί δεν το έκανε; Και μόνο την ακριβή απόσταση των ουράνιων αυτών σωμάτων από την γη αν ξεστόμιζε... κανείς σήμερα δεν θα μπορούσε να του αμφισβητήσει την πνευματική του υπεροχή!
Γιατί δεν μας άφησε οποιαδήποτε αδιαμφισβήτητη επιστημονική απόδειξη των υποτιθέμενων εξωγήινων (θεϊκών) του γνώσεων; Γιατί δεν υπαινίχθη καν την ηλιοκεντρική[4]  θεωρία; Γιατί δεν ανέφερε τον τελικό αριθμό των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος; Γιατί δεν μας είπε κάτι για την περιστροφή της γης γύρω απ’ τον άξονά της; Έναν υπαινιγμό για την κλίση του άξονα της και την σχέση της με την δημιουργία των εποχών;
Γιατί δεν είπε τίποτε για την τιτάνια ασπίδα προστασίας του πλανητικού μας συστήματος, τον γιγάντιο πλανήτη Δία, που με το κολοσσιαίο βαρυτικό του πεδίο, επέτρεψε την αδιατάραχτη σχετικά συνέχιση της ζωής στον μικρό μας συγκριτικά πλανήτη, τραβώντας όλους τους μεγάλους κομήτες (όπως και ο Ήλιος) στην δική του επιφάνεια, καθαρίζοντας έτσι το διαπλανητικό μας περιβάλλον, από τρομερές ουρανοκατέβατες απειλές; Γιατί δεν είπε κάτι για τις αιτίες της σταθερής επανάληψης των εποχών και την κορυφαία σημασία της σεληνιακής έλξης σ’ αυτό... κάτι που μόνο εσχάτως έχει ανακαλυφθεί; Γιατί δεν μας απεκάλυψε την πραγματική προέλευση της Σελήνης;
Γιατί δεν είπε κάτι για τον τελικό αριθμό των εθνών; Τον όγκο και την έκταση της γης; Γιατί δεν άφησε έστω έναν απλό υπαινιγμό, για την μεγάλη ήπειρο πέραν του Ατλαντικού; Την ύπαρξη της Αυστραλίας ή της Ανταρκτικής; Γιατί δεν είπε τίποτε για τους κατάλευκους παγωμένους πόλους της γης; Κάτι για την τεράστια ηλικία και τα στάδια διαμόρφωσης της γης; Οτιδήποτε για τις εκτεταμένες και επαναλαμβανόμενες περιόδους παγετώνων; Κάτι για την καταγωγή των έμβιων όντων; Την ιστορία (εξέλιξη) της ζωής στον πλανήτη;
Αλήθεια γιατί ο υποτιθέμενος αυτός ουρανοκατέβατος θεός, δεν μας είπε τίποτε, έστω και υπαινικτικά, για τα εξαιρετικά προνόμια ύπαρξης που παραχώρησε στους δεινόσαυρους... μια και ο πλανήτης αυτός, αν ποτέ χαρακτηρισθεί μόνο απ’ την χρονική κυριαρχία κάποιων έμβιων όντων πάνω του, άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο πλανήτης των δεινοσαύρων, αφού η κυριαρχία των δεινοσαύρων πάνω στον υποτιθέμενο πλανήτη των ανθρώπων, ξεπερνά σε χρονική διάρκεια κάθε φαντασία, ξεπερνώντας την κολοσσιαία χρονική περίοδο των εκατόν εξήντα πέντε εκατομμυρίων ετών... δηλαδή χρονική περίοδο ίση με 5,5 εκατομμύρια γενιές ανθρώπων!
Γιατί δεν διόρθωσε τον από κάθε άποψη γελοίο βιβλικό ισχυρισμό, ότι η ανθρωπότητα γεννήθηκε[5]  4.500 έως 5000 χιλιάδες χρόνια πριν από την δική του γέννηση και πως ανάμεσα στον πρώτο άνθρωπο Αδάμ και την αφεντιά του, μεσολαβούν, κατά τον "θεόπνευστο" Ματθαίο (1.1-16) μόνο εξήντα ή κατά τον "θεόπνευστο" Λουκά (3.23-37) εβδομήντα πέντε γενιές ανθρώπων;
Όμως, σήμερα με την αύξηση της γνώσης, ο κατάλογος αυτών των ερωτήσεων είναι κυριολεκτικά ατελείωτος... γι αυτό ας προσγειωθούμε στην ανάλυση των κειμένων και στο αναπόφευκτο συμπέρασμα. Μόνο σε αρχαίο χαλδαιικό παραμύθι, θα μπορούσαμε να διαβάσουμε τόσο καθαρά, ότι από κάποια πολύ ψηλή βουνοκορφή, με λίγο κόπο... και καθαρή ατμόσφαιρα, όλα τα έθνη της γης φαίνονται! Μόνο αστοιχείωτοι, ψευδόσοφοι αλλά κυρίως ψευδόθεοι, θα μπορούσαν στο θεολογικό τους παραλήρημα, να συμπεριλάβουν υπαινιγμούς για μια επίπεδη γη και ποτέ ο ίδιος ο δημιουργός της ολόδροσης σφαιρικότατης γης!
Αν πάλι, δεχθούμε ότι όλες αυτές οι παράξενες ''πτήσεις'' και οι κατά φαντασία δοκιμασίες, ήταν αποτέλεσμα ''προφητικών εκστασιασμών'' και τα περί προσφοράς εθνών στα πόδια του, ο Ιησούς τα "είδε" με τα μάτια του νου, ανάμεσα στα φαντασιογόνα ''λιβάνια'' της προφητικής έκστασης, κάπου σε κάποια ολιγόωρη απομόνωσή του στην έρημο και αργότερα δηγήθηκε αυτές του τις ''προφητικές ενοράσεις'' στους κατοπινούς βιογράφους του ως αληθινές σωματικές πτήσεις... τότε αυτομάτως, η βαριά σκιά της αχαλίνωτης προφητικής εκστασιογενούς φαντασίας, πέφτει υποχρεωτικά και στους υπόλοιπους άθλους του Ιησού και ο γιος του Γιαχβέ, υποβιβάζεται αυτόματα σε εκστασιαζόμενο αφηγητή φανταστικών πράξεων!
Για τον δύσμοιρο πιστό λοιπόν, είτε δεχθεί, όπως κάνουν οι τρεις πρώτοι ευαγγελιστές, είτε απορρίψει, όπως κάνει κατηγορηματικά ο ευαγγελιστής Ιωάννης, τα περί πειρασμών και πτήσεων του Ιησού, θα βρεθεί στην ίδια ακριβώς δυσάρεστη θέση, γιατί απλούστατα έχει κάνει το λάθος, να θεωρεί ακατάρριπτο θεολογικό αξίωμα τις θεολογικές αυτές ασυναρτησίες![6] 

Μ. Καλόπουλος
-------------------

Παραπομπες:
[1] Στην περιοχή ελάχιστα βουνά ξεπερνούν τα εξακόσια μέτρα και δύσκολα κάποιο απ’ αυτά μπορεί να θεωρηθεί βουνό υψηλόν λίαν!
[2] Σαν τον Βελεροφόντη πάνω στον Πήγασο, ή τον Αλαντίν πάνω στο ιπτάμενο χαλί![3] Οι θρησκευόμενοι επ’ αυτού, αναφέρουν το εδάφιο: «κρεμάζων την γην επί ουδενός» Ιωβ 26.7. ξεχνώντας ότι όχι μόνο η έκφραση είναι αρχαιοελληνική και κλεμμένη, την περίοδο της μετάφρασης των Εβδομήκοντα (το 270 π.Χ.) στην Αλεξάνδρεια, αλλά ότι η αναφορά αυτή δεν υπονοεί καθόλου την σφαιρικότητά της. Με τα ίδια ακριβώς λόγια αναφέρεται στην σφαιρικότητα της γης ο Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος. (611-546 π.Χ.) λέγοντας: «την δε γην είναι μετέωρον υπό μηδενός κρατουμένην... (και συμπληρώνει) την ούσαν σφαιροειδή, την τε σελήνην υπό ηλίου φωτίζεσθαι αλλά και (αυτός) ο ήλιος, (είναι) καθαρώτατον πυρ»![4] Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος (320-250 π.Χ.) αναφέρει: «η γη περί τον αυτής άξονα δινούμενη... τον δε ήλιον μένει ακίνητον την δε γην περιφέρεσθαι περί τον ήλιον κατά κύκλου περιφέρειαν».
[5] Καμμιά αλληγορική διαφυγή δεν χωράει στην συνολική άθροιση των ηλικιών των βιβλικών πατριαρχών, από Αδάμ έως Ιησού, τις οποίες αναφέρει λεπτομερώς η Βίβλος!
[6] Για να συνειδητοποιήσει κανείς σήμερα το συνονθύλευμα των χριστιανικών κειμένων και την κυριολεκτικά χαοτική χριστολογική παραμυθολογία, απ’ την οποία αναδύθηκαν τα τελικά αυτά κείμενα, ο επιμελής αναγνώστης πρέπει να ψάξει στο internet για τα ευρήματα της Αιγυπτιακής βιβλιοθήκης, Nag Hammadi (2ου αι.μ.Χ.) που τυχαία ανακαλύφθηκαν το 1945 σε κάποια παραποτάμια σπηλιά του Νείλου, από κάποιον χωρικό ονόματι Moxamd Ali. Μόνο τότε θα καταλάβει, ότι αυτά που σήμερα θεωρούνται θεόπνευστα κείμενα της Καινής Διαθήκης, είναι προσεκτικές συρραφές, από ατελείωτα παραδοξολογήματα της πρωτοχριστιανικής εποχής. Τα ευρήματα αυτά, χαρακτηρίσθηκαν απόκρυφα, αλλά ουσιαστικά αποτελούν μια πλούσια πηγή διασταύρωσης και σύγκρισης με τα αποδεκτά κείμενα, ανάλογα με τα ευρήματα του Coumran (1947) για την Παλαιά Διαθήκη.

Επίσης ενδιαφέρουσα ανάλυση εδω :
Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 3 !!!
http://anazitiseis-hh.blogspot.com/2007/10/40-3.html
Βίντεο: Καλόπουλος vs. π. Καρπαθίου
.................................

Η γνώση είναι... η καλύτερη εκδίκηση!
KALOPOULOS_TA_BIBLIA2
Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χέρια εκείνων... που λατρευτήκαν σαν άνθρωποι του θεού!