logo

fb youtube rss

Σύνδεση

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Κάθε αναδημοσίευση άρθρου ολική ή μερική θα πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά με αναφορά πηγής στο site μας: www.greatlie.com το οποίο θα πρέπει να είναι ενεργός σύνδεσμος (link) στην σελίδα του άρθρου. Σε αντίθετη περίπτωση το ιστολόγιο επιφυλάσσεται για χρήση κάθε νομίμου δικαιώματος του.

Για φαντάσου... έχουμε λοιπόν μπροστά μας την εξής σειρά εκπληκτικών συμπτώσεων! Ο Ιησούς, οδηγείται στον σταυρό την μοναδική ημέρα του έτους, που (λόγω εορτής) ίσχυαν τα εντελώς ιδιαίτερα αυτά μέτρα (αποκαθήλωσης εσταυρωμένων για τους Ρωμαίους!

 

"Ανάσταση" με χρονοδιάγραμμα ακριβείας! Του Μ. Καλόπουλου

 

«Χρόνος και καιρός για κάθε πράγμα
καιρός της γέννας και καιρός του θανάτου
καιρός να φυτέψεις και καιρός να ξεριζώσεις
καιρός να σκοτώσεις και καιρός να θεραπεύσεις
καιρός να κλάψεις και καιρός να γελάσεις» Εκκλησιαστής 3.1-4.

Όμως, τίποτε δεν είχε τελειώσει ακόμα και όλα ηταν σε αγωνιώδη εξέλιξη!
Στο κλείσιμο της ημέρας, ο Ιησούς βρισκόταν πράγματι ως έπρεπε, σε κατάσταση βαθιάς νάρκης, αλλά ακόμα πάνω στον σταυρό. Όμως, η βαθιά νάρκωση χαμηλώνει επικίνδυνα τον αναπνευστικό τόνο! Αν παρέμενε σ’ αυτήν την άβολη θέση για πολύ, το πιθανότερο ήταν ότι δεν επρόκειτο να επιζήσει. Η κρεμασμένη πια κεφαλή του καρωθέντος Ιησού, θα δημιουργούσε αναπνευστικό πρόβλημα, και αν ο Ιησούς δεν κατέβαινε εγκαίρως απο τον σταυρό, θα απεβίωνε απο δύσπνοια, αυτή τη φορά πραγματικά! Ποιος όμως και με ποια αιτία θα μπορούσε να κατεβάσει άμεσα ακόμα κι έναν νεκρό εσταυρωμένο απο τον σταυρό του;

Η σταύρωση δεν αποσκοπούσε στην απλή θανάτωση του κατάδικου, αλλά στην όσο το δυνατόν μακροχρόνια έκθεση του σε κοινή θέα, προς παραδειγματισμό, σωφρονισμό και εκφοβισμό: «ο κύριος στόχος αυτής της βάρβαρης μεθόδου εκτέλεσης, ήταν ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της τιμωρίας. Για τον σκοπό αυτό οι Ρωμαϊκές αρχές εφηύραν διάφορες μεθόδους και παραλλαγές σταύρωσης που επέτρεπαν την παραμονή του θύματος στο σταυρό για ολόκληρες ημέρες πριν τελικά το θύμα να εκπνεύσει. Ο τρόπος της σταύρωσης (κάρφωμα ή δέσιμο) δεν ήταν θεσμοθετημένος με αυστηρά καθορισμένο τρόπο, αλλά φαίνεται εξαρτώμενος από το είδος των κακουργημάτων και τον αριθμό των θυμάτων (και τι είδος των εγκλημάτων) του καταδικασμένου σε σταύρωση. Ανάλογη των εγκλημάτων του ήταν και η σαδιστική ευρεσιτεχνία των δημίων του, ώστε να παρατείνεται ο χρόνος της σταυρικής ταλαιπωρίας και το θέαμα να έχει τον απαιτούμενο αποτρεπτικό χαρακτήρα.
Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η ταφή μετά τον σταυρικό θάνατο του θύματος ήταν σπάνια και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν επιτρέπονταν, με σκοπό να παραταθεί ο εξευτελισμός του θύματος. Έτσι το νεκρό θύμα, στις περισσότερες περιπτώσεις ριχνόταν στον σκουπιδότοπο της πόλης ή αφηνόταν επάνω στο σταυρό για να γίνει τροφή στα όρνια και τα άγρια θηρία».
Joe E. Zias Science and Archaeology Group the Hebrew University.

Για αποτρεπτικούς λόγους, συχνά η σταύρωση γινόταν στον τόπο του εγκλήματος. Η καλύτερη σύνοψη της φιλοσοφίας της σταυρικής τιμωρίας, έγινε ίσως από τον Κουϊντιλιανό (35-95 μ.Χ.) που έγραψε ότι: «Όποτε σταυρώνουμε τους ενόχους, επιλέγονται οι πιο πολυσύχναστοι δρόμοι, όπου ο περισσότερος κόσμος μπορεί να παρακολουθήσει και να φοβηθεί από το θέαμα. Γιατί η τιμωρία δεν έχει στόχο την ανταπόδοση του κακού (δηλαδή τον απλό θάνατο του ε-γκληματία) αλλά τον παραδειγματικό εκφοβισμό». Qyintilian 35-95 μ.X. Decl 274 

Κανείς λοιπόν και ποτέ δεν έσπευδε να αποκαθηλώσει τους νεκρούς εσταυρωμένους, αφού κυρίως η παραμονή των νεκρών πάνω στον σταυρό, ηταν ο ιδιαίτερος τρόπος εκφοβισμού των υποταγμένων λαών απ’ την ολιγάριθμη φρουρά των Ρωμαίων σε κάθε τόπο που είχαν καθυποτάξει! Γιατί λοιπόν και πως αποκαθηλώθηκε πάραυτα ο Ιησούς;

Και εδώ είναι που και ο τελευταίος σκεπτόμενος θα καταλάβει, ότι οι σεναριογράφοι του δημόσιου αυτού καλοπαιγμένου δράματος, δεν άφησαν τίποτε στην τύχη! Το φαρισαϊκό δαιμόνιο έγραψε χρυσές σελίδες πανουργίας και τις συγκλονιστικές λεπτομέρειές του, τις άφησε γραμμένες κάτω απ’ τη μύτη μας... χωρίς δυστυχώς ποτέ κανείς απο μας να αντιληφθεί το παραμικρό!

Το συγκλονιστικότερο πραγματικά θέατρο ανάστασης, που παίχτηκε ποτέ εις βάρος της ανθρωπότητας με στόχο την αποθέωση ενός ανθρώπου, συνεχίστηκε με τους κατάλληλους πρωταγωνιστές να εναλλάσσονται στην κοινωνική σκηνής, την σωστή κάθε φορά στιγμή, για να σπρώξουν με την σειρά τους το σενάριο της ανάστασης του Ναζιραίου Ιησού, μέχρι την τελική θεοποίησή του!

Αμέσως μετά τον επί του σταυρού "θάνατο" του Ιησού, είναι οι δήθεν εχθροί του Ιησού, οι αξιωματούχοι Φαρισαίοι, που εμφανίζονται στον ίδιο τον Πιλάτο και με αφορμή την τήρηση ενός μοναδικού ετήσιου εθίμου, που ίσχυε μόνο την συγκεκριμένη αυτή ημέρα, ζητούν την άμεση αποκαθήλωση των εσταυρωμένων!

Έτσι επειδή: «ηταν Παρασκευή του Πάσχα και οι Ιουδαίοι (ιερείς) δεν ήθελαν να μείνουν τα σώματα των εσταυρωμένων πάνω στον σταυρό την ημέρα του Σαββάτου (ημέρα του Πάσχα) γιατί ηταν μεγάλη γιορτή η ημέρα εκείνη (η μεγαλύτερη του Ιουδαϊσμού). Γι’ αυτό παρακάλεσαν (οι Φαρισαίοι) τον Πιλάτο να διατάξει να σπάσουν τα σκέλη τους και να τους πάρουν απο ‘κει. Έτσι οι στρατιώτες ήρθαν και έσπασαν τα σκέλη του πρώτου, έπειτα του αλλού (των δυο ληστών) που είχαν σταυρωθεί μαζί με τον Ιησού. Όταν όμως ήρθαν στον Ιησού, δεν του έσπασαν τα σκέλη, διότι τον βρήκαν ήδη νεκρό» Β.Β. Ιωανν.19.31-33.

Παρά τους αρχικούς φόβους του αιματίδρωτου Ιησού (παραμονές της σύλληψής του), όλα κυλούσαν ακριβώς πάνω στις καλά προσχεδιασμένες, σιδερένιες ράγιες του σεναρίου! Οι Φαρισαίοι ιερείς οι υποτιθέμενοι αντίπαλοι του, εμφανίζονται ακριβώς την στιγμή που πρέπει και διεκδικούν το εθιμικό δικαίωμα της αποκαθήλωσης των εσταυρωμένων, λόγω εορτής, εξασφαλίζοντας και προσφέροντας έτσι στον Ιησού την έγκαιρη αποκαθήλωσή του απ’ τον σταυρό, σώζοντάς τον απο τους σοβαρούς κίνδυνους άπνοιας που εγκυμονούσε η παρατεταμένη άβολης στάσης του σε κατάσταση βαθιάς νάρκωσης!

Πως όμως ήταν σίγουροι, ότι θα τους δοθεί χάριν της τελετής, η σωτήρια αυτή άδεια αποκαθήλωσης του Ιησού; Τα του συγκεκριμένου εθίμου, μας διευκρινίζει ο Φίλων ο Ιουδαίος (25 π.Χ.- 40 μ.Χ.) γράφοντας λίγα μόνο χρόνια πριν απο τις περιπέτειες του Ιησού: «οι ορθά πολιτευόμενοι (Ρωμαίοι) άρχοντες... έθος είχαν, κανέναν να μην τιμωρούν μέχρι οι επιφανείς τελετές και πανηγύρεις να διεξαχθούν με σεβασμό... είδα μάλιστα κάποιους (λόγω εορτής) να αξιώνουν την ταφή των σταυρωμένων συγγενών τους και να τους αποδίδονται... και για να φυλαχτεί το ιεροπρεπές της εορτής ακόμα και ο μη αποθανών επί του σταυρού, ζωντανός να ανασκολοπίζεται διέταζαν... ώστε να αποκρύπτονται στη γη και να μη δύει ο ήλιος επί των εσταυρωμένων». Φίλων ο Ιουδαίος: Εις Φλάκκον 81.4 & Περί διαταγμάτων 3.152.3.

Το σκηνικό της σταύρωσης λοιπόν, ηταν άψογα προσχεδιασμένο, πάνω στον ετήσιο νομικό καμβά των Ρωμαίων. Υπήρχε λοιπόν και λειτουργούσε απο πολλών ήδη ετών, διευθέτηση της ρωμαϊκής εξουσίας, που προέβλεπε την παραμονή της μεγάλης τελετής, δηλαδή το απόγευμα της Παρασκευής του Πάσχα, οι νεκροί εσταυρωμένοι, να αποκαθηλώνονται και όσοι δεν είχαν πεθάνει να θανατώνονται με ανασκολοπισμό, ώστε να μη δύσει ο ήλιος πάνω τους, διότι με την δύση του ήλιου, άρχιζε η επόμενη μέρα, το Σάββατο της μεγάλης εορτής του Πάσχα!

Για φαντάσου... έχουμε λοιπόν μπροστά μας την εξής σειρά εκπληκτικών συμπτώσεων! Ο Ιησούς, οδηγείται στον σταυρό την μοναδική ημέρα του έτους, που (λόγω εορτής) ίσχυαν τα εντελώς ιδιαίτερα αυτά μέτρα των Ρωμαίων για τους εσταυρωμένους! Και όχι μόνο αυτό, αλλά ελάχιστα πριν απο την οδυνηρή θανάτωσή του απ’ τους στρατιώτες, και ενώ βρισκόταν μόνο δυο ώρες στον σταυρό, αυτός γλιτώνει τον φρικτό δι’ ανασκολοπισμού θάνατο... πίνοντας στην κατάλληλη στιγμή το κατάλληλο όξος! Ελάχιστο χρόνο πριν ενεργοποιηθεί, το μοναδικό αυτό ετήσιο έθιμο βίαιης θανάτωσης των επιζώντων στον σταυρό, στο στόμα του Ιησού, βρέθηκε το μοναδικό γνωστό μέσο νάρκωσης της αρχαιότητας... ο υπνοφόρο σπόγγος με το όξος μανδραγόρα που στην αρχαιότητα ελέγετο: «Spogia somnifera»

Εξαιρετικές απανωτές συμπτώσεις! Αν λοιπόν εκείνη ακριβώς την απογευματινή ώρα, ο Ιησούς δεν παρέδιδε το πνεύμα... θα του το "παρέδιδαν" με φρικτό ανασκολοπισμό οι Ρωμαίοι οπλίτες, όπως ανασκολόπισαν άλλωστε μέχρι θανάτου τους δυο συσταυρωθέντες ληστές, οι οποίοι αν και άνθρωποι θνητοί και ταλαίπωροι, ζούσαν ακόμα, σε αντίθεση με τον Ιησού, που πρόλαβε εγκαίρως να παραδώσει το πνεύμα!

Τους δυο ληστές βεβαια δεν τους έσπασαν μόνο τα σκέλη, όπως θέλει η βιβλική αφήγηση, γιατί με σπασμένα τα σκέλη θα ζούσαν αρκετά ακόμα για να δύσει ο ήλιος πάνω τους, αφού έτσι κι αλλιώς σε λίγο έδυε, αλλά τους παλούκωσαν (ανασκολόπισαν) μέχρι θανάτου, μπήγοντας κατ’ επανάληψη αιχμηρά ξύλα στο σώμα τους!

Ήταν ένα πραγματικό δεύτερο «Πάσχα» (παράτρεξη). Οι στρατιώτες παράτρεξαν τον Ιησού και σκότωσαν μόνο τους εκατέρωθέν του εσταυρωμένους! Και όπως τότε επί Μωυσέως, στο Πάσχα της Αιγύπτου, ηταν συγκεκριμένη εορταστική μέρα του έτους που αυτό μπορούσε να πραγματοποιηθεί, έτσι και στο δεύτερο αυτό Πάσχα του Ιησού, η παράτρεξη του θανάτου, ήταν γι αυτόν μόνο λόγω της ιδιαιτερότητας της συγκεκριμένης ημέρας προεξασφαλισμένη!

Αν όλες μαζί αυτές οι σύμπτωση, συνθέτουν ένα θεϊκό σενάριο, αναρωτιέμαι ένα καλοστημένο ανθρώπινο σενάριο τι παραπάνω θα έπρεπε να έχει! Πρόκειται λοιπόν για ανθρώπινο σενάριο... τέτοιο που μόνο ένα διαχρονικής πανουργίας ον, όπως το ιουδαϊκό ιερατείο, θα μπορούσε να συνθέσει!

Πως αλλιώς να χαρακτηρίσουμε αυτό το ετήσιο παιγνίδι με τις ευκαιρίες διαφυγής απο τον σταυρικό θάνατο, παρά μόνο σαν προμελετημένο σενάριο ακριβείας; Ηταν ένα "παιχνίδι" ακριβείας με τις ρωμαϊκές αρχές παγιδευμένες στις ίδιες τις νομικές τους δεσμεύσεις! Ηταν ένας προσχεδιασμένος άθλος, με ετήσια στόχευση ακριβείας! Ένα θέατρο εικονικού θανάτου με έπαθλο μια πανανθρώπινα εμπορεύσιμη εικονική ανάσταση, που είχε όμως την δική της αχίλλειο πτέρνα... μπορούσε να παιχθεί μόνο την συγκεκριμένη παραμονή της μεγάλης γιορτής του Πάσχα! Οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους, ο Ιησούς θα κατέληγε να παραμείνει νεκρός για ώρες ή και για μέρες πάνω στον σταυρό! Γι’ αυτό κάποιος Αρτεμίδωρος (2ος μ.Χ.αι.) έγραφε σχετικά: «γυμνοί δε σταυρούνται και τας σάρκας αυτών απολλύουσιν οι σταυρωθέντες» Artemidorus Onir.: 2.53.6.

Θλιβερό συμπέρασμα: Ήρθε λοιπόν ο θεός στη γη, σταυρώθηκε και αναστήθηκε την μοναδική ημέρα του έτους, που αυτό ηταν και ανθρωπίνως εφικτό! Μάλιστα για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε όλα τα ενδεδειγμένα ανθρώπινα μέσα της εποχής εκείνης και... μέχρι το τέλος, με όλες τις δυνάμεις τους, τον βοήθησαν ακόμη και οι δεδηλωμένοι εχθροί του... οι Φαρισαίοι!
Μ. Καλόπουλος
..........................
Ερώτηση: Τι θα συνέβαινε αν κάτι απ' όλα αυτά πήγαινε στραβά;
Πολύ απλά, οι Φαρισαίοι θα έχαναν έναν ακόμα "ναζηραίο" (αφιερωμένο) ήρωά τους, και θα ξαναδοκίμαζαν με τον επόμενο στρατευμένο "Μεσσία" τους, ελπίζοντας σε καλύτερα αποτελέσματα. Άλλωστε είχαν χάσει αρκετούς Μεσσίες πριν απ' αυτόν! Βλέπε Πράξεις Αποστόλων 5.36-37 όπου αναφερόνται ο Θευδάς και ο Ιούδας, που προηγήθηκαν στην γραμμή παραγωγής μεσσιανισμού!
Υπενθυμίζω επίσης τον Μεσσία που προκύπτει απ' τα κείμενα της στήλης που πρόσφατη βρέθηκε στο Ισραήλ. Λεγόταν Σίμονας και δίδαξε, θαυματούργησε, σκοτώθηκε και "αναστήθηκε", με παρόμοιο τρόπο, δεκαετίες πριν από τον συγκεκριμένο Μεσσία Ιησού. Προσθέστε και τον προχριστιανικό μεσσιανισμό των Εσσαίων, που πολύ πριν απ' τον συγκεκριμένο Χριστό, πίστευαν ότι ο Μεσσίας πρέπει να προερχόταν από τη φυλή του Δαυίδ, και θα συνοδευόταν από έναν ιερέα, τον οποίον αποκαλούσαν επίσης μεσσία! Πίστευαν στην Ημέρα της κρίσης, στην επάνοδο των δίκαιων στη ζωή, μια νέα ζωή που θα προσφερόταν μόνο στους εκλεκτούς. Αν σ' αυτούς συνυπολογίσετε και όσους δεν ανακαλύψαμε ακόμα, θα αντιληφθήτε πως το μεσσιανικό κίνημα έβραζε αιώνες πριν ο Ιουδαισμός καταφέρει να "αναστήσει" έναν Μεσσία κατάλληλο για λαϊκή κατανάλωση!  
Γιατί έγιναν όλα αυτά; Μα για το κραταιό αποτέλεσμα που βλέπετε γύρω σας. Την διείσδυση, διάδοση, και εγκαθίδρυση μιας ιουδαιογενούς λαϊκής θρησκείας στους λαούς, που όχι μόνο θα αναθεμάτιζε τον βασικό αντίπαλο της, τον σκεπτόμενο ελληνισμό, αλλά θα επέτρεπε την εύκολη, διαχρονική θυματοποίηση και εκμετάλλευση λαών και εθνών, κάτω απ' την πνευματική αυτοκρατορία μιάς επίπλαστης εβραϊκής σωτηριολογίας, που θα εκπλήρωνε περίφημα το πανάρχαιο σχέδιο της αβρααμικής κυριαρχίας σε ολόκληρο τον κόσμο! 
«Τα έθνη και οι λαοί, (της γης) τους γιους σου (Ισραήλ) θα κουβαλούν στην αγκαλιά τους, και πάνω στους ώμους τους θα κουβαλούν τις θυγατέρες σου. Οι βασιλιάδες (των εθνών) θα γίνουν παιδοτρόφοι σου, και οι πριγκίπισσές τους υπηρέτριές σου. Θα πέσουν να σε προσκυνήσουν (Ισραήλ) με το πρόσωπο στη γη και θα γλύφουν το χώμα των ποδιών σου». Ησαΐας 49.22-23.

Βλέπε επίσης: Αμέτρητοι τελικά οι Μεσσίες (VIDEO)

{backbutton}